Δεν αναπνέω δεν αναπνέω δεν αναπνέω απλά κουνάω το στήθος μου για να δείχνω φυσιολογική ανάμεσα σε πολλούς άλλους άγνωστους και φυσιολογικούς που ορίζουν τα όρια το μόνο που με ξυπνάει είναι η αίσθηση της μοίρας σαν πλαστελίνη ανάμεσα στα χέρια σου, σαν πλαστελίνη η ψευδαίσθηση της ελευθερίας η ψευδαίσθηση ότι μπορείς να πλάσεις το εγώ το εσύ το εμείς το αύριο Πίσω από κενές υποσχέσεις χαμογελάω με τη γνώση, αλήθεια, Πίσω από μικρές ενοχλήσεις κρύβονται μεγάλες πληγές Δεν παρεξηγώ τα όρια που υπάρχουν παρά στύβω τους νευρώνες που κόλλησαν στο έτοιμο χαμόγελο και κρατάω την ανάσα μου μέχρι να αυτοκτονήσει το ψέμα Δεν αναπνέω δεν αναπνέω δεν αναπνέω απλά κουνάω το στήθος μου σε μία τελευταία προσπάθεια να δείχνω εγώ κι ας αφήνω κομμάτια από εμένα πίσω
Ο βραδινός ουρανός βαριανασαίνει τόσο κοντά στο πρόσωπό μου Το ταβάνι χαμηλώνει και αποκτά άλλη διάστασηπιο χαμηλά πιο κοντά στους εφιάλτες μου Θα γυρίσω πλευρό και όλα θα αλλάξουν
Όταν όλη σου η ύπαρξη περιορίζεται σε λίγες λέξεις όλη σου η σκέψη σε μια μοναδική ευχή όλη σου η μέρα σε μία μικρή στιγμή κόψε τους σπάγκους που σε κρατάνε στη γη απογειώσου
τη μαγεία που κρύβεις στα κρυστάλλινα τοιχώματα σου
Τόσο ευαίσθητα από φωνές και υστερίες από καθημερινά, βιώσιμα
Δείξε μου,
τη μαγεία που κρύβεις στον υγρό σου αντίκτυπο, τη βροχή
Δείξε μου,
σε ένα όνειρο το ύψος και το βάθος της απόστασης
Το οξυγόνο να γεννιέται και τον αέρα να πεθαίνει
Τους αγγέλους που κρεμιούνται από συρματόσχοινα καλώντας ψυχές ονειροπόλες
Καλώντας με σε ταξίδια πάνω σε άρπες.
Δείξε μου, νύχτα, πώς ο χρόνος χάνεται
και δε θα μιλήσω πια για μένα
Δείξε μου, νύχτα, πως η θάλασσα σηκώνεται
και δε θα μιλήσω πια για κείνον
Θα σβήσω όλα τα κεριά του κόσμου ανάμεσα στις παλάμες μου
και θα χορέψω τις στιγμές και τις καμπύλες σου παράλυτη από τις αισθήσεις
Θα σε μαγέψω με λόγια της ώρας και σκέψεις της στιγμής,
δείξε μου, νύχτα,
όσα κρύβεις μέσα σου να γίνω εσύ ένα με σένα
Και θα σου πω
για τον ήλιο που λάμπει όταν με τραβάει από το κρεβάτι μου
για τις ανάσες που αφήνουν τα μικρά παιδιά πέρα από τις φωλιές τους
παραμύθια και ιστορίες και τραγούδια και αποχαιρετισμούς που μόνο στην καρδιά βιώνεις
Και δε θα σου πω για το δικό μου παραμύθι που σκοτώνω με τα ίδια μου τα χέρια
- Μα θα τα κλείσω και πάλι απόψε σε μαύρα γάντια για να πνίξω να σκοτώσω και να θάψω χωρίς αποτυπώματα-
Για την μαγεία του ουράνιου τόξου και τα καζάνια που κρύβει στο τέλος του
δε θα σου πω ποτέ ποιος είναι το χρυσάφι μου.
Δείξε μου, μέρα, τα πολύτιμα διαμάντια σου που πάντα θα ζαλίζουν
Δείξε μου, Νύχτα, τα κοσμήματα της απέραντης νιότης σου
δείξε μου Νύχτα, δείξε μου πώς νιώθεις για να μεθύσω
Να μεθύσω να Αιωρηθώ με ακροβατικά ανάμεσα στις ώρες να γητευτώ και να πετάξω-
" Σε μας θα ήταν απόγευμα, Κυριακή απόγευμα. Θα είχα ξυπνήσει μετά από έρημο ύπνο, δίχως όνειρα. Θα είχες τυλιχτεί την ηλεκτρισμένη μπλε σιωπή σου. Θα σε ξάφνιαζα με κουβέντες που υπονοούσαν ένα αύριο χωρίς εσένα. Θα με φιλούσες- σαν να μη με είχες ούτε στο σήμερα. Και η απέναντι πολυκατοικία θα ήταν χαρτί στα μάτια μου για να μου γράψει η μοίρα ένα όχι, αυτο το όχι που καθρεφτίζεται στις σκέψεις μου. Πόσο μου λείπεις τις Κυριακές τα μεσημέρια, ακόμα και όταν κοιμάσαι δίπλα μου. Τότε, τότε καταλαβαίνω τη στιγμή που πλέκεται ανάμεσα στα δάχτυλα μου σαν υπόσχεση. 'Η μάλλον σαν δαχτυλίδι που με στενεύει όπως με στενεύει ο εαυτός μου. Τότε καταλαβαίνω τη στιγμή, όταν το χέρι μου στα μαλλιά σου μοιάζει να κινείται με έλλειψη βαρύτητας ή να κολυμπάει στο φεγγαρόφωτο ή να γεμίζει με φως τις μαύρες τρύπες του μυαλού σου. Όταν νιώθω τον εαυτό μου να καλύπτει τις άκρες και τις αιχμές με άχνη ζάχαρη. Για να μην κοπείς. Η στιγμή. Σε μας θα ήταν απόγευμα, Κυριακή απόγευμα, σπίτι σου. "
Το μέλι που κολλάει στα χείλια και στα δακτυλά μου. Ο ήχος από τα βήματα στην ξύλινη σκάλα όταν ξυπνάω. Η μυρωδιά από μιμόζες και φρέζιες στην αυλή μου. Πολύχρωμες κάλτσες σε πολύχρωμα παπούτσια. Φανταχτερά χαμόγελα και δάκτυλα που μεθάνε με πλήκτρα και χορδές. Ο θλιμμένος ήλιος που ζεσταίνει τα μαύρα ρούχα μου. Αυτή η θερμοκρασία- ούτε ένας βαθμός κελσίου παραπάνω. Οι συμπτώσεις ή η μοίρα ή τα τυχερά ατυχήματα. Η μουσική που μπορώ να ακούω με κλειστά τα μάτια. Το χρώμα και η απουσία του. Η φωτιά και το ατσάλι στα χέρια και στα μάτια. Το άρωμα από ένα φρέσκο πορτοκάλι. Η νυσταγμένη ευτυχία μετά από ένα παραμύθι. Το χουζούρεμα και η αντίληψη του χώρου μέσα από κλειστά πατζούρια. Ένα βλέμμα πάνω στο πρόσωπο που να θυμίζει άνοιξη. Η αίσθηση ότι ο χρόνος δεν περνάει άσκοπα και οι χτύποι από διαφορετικά ρολόγια όταν απλά περνάει. Η νοσταλγία που κάνει το στομάχι μου να σφίγγεται, η γλυκιά έλλειψη. Το άγγιγμα. Η επαφή. Το ξημέρωμα. Τα ψηλά μπαλκόνια. Οι βράχοι της Ακρόπολης το χειμώνα. Οι αναμνήσεις. Οι παλιές φωτογραφίες που μισώ να βλέπω. Οι παράλογες τρελές επιθυμίες. Ο άδειος δρόμος που αντηχεί το σκοτάδι. Το όνειρο που σε κάνει να γελάς ή να κλαις. Το χέρι που γεμίζει από ένα άλλο. Κάτι που είναι τόσο ξένο και τόσο δικό μου. Ασύνδετα σχήματα που φωνάζουν ανελέητα ότι αυτή τη μέρα μπορείς να την γλείψεις σαν παγωτό χωνάκι. Ό, τι σε φέρνει ανάμεσα σε παράλληλους κόσμους και σου θυμίζει να ζεις. Απλά. Κάθε μέρα.
Χιλιάδες λέξεις, μέσα μου, τρέμουν να αντικρίσουν τη μέρα. Φανερώνονται στους εφιάλτες μου ξανά. Για άλλη μια φορά. Και όλες οι ανείπωτες αλήθειες, μέσα μου, προσπαθούν να μη φωνάξουν στο ακουστικό, στην απόσταση, στα τρένα, στον ουρανό, σε σένα " κι εγώ! κι εγώ! ". Για σήμερα μόνο η σιωπή θα έχει το βάρος του χρυσού και όχι την αξία του. Καληνύχτα.
Θυμάμαι σε κάθε βήμα εσένα και τα δάκτυλα μου τρέμουν. Αλλά απολαμβάνω αυτό το ανάποδο ξεκίνημα. Μυρίζω άνθη στα μαλλιά μου στο τέλος της άκαρπης νύχτας, αυτής που δε σε είχα. Δε σε έχω τώρα που θέλω να σε έχω, μπροστά μου, για να βάλω φωτιά στα χείλια μου, να πυρπολήσω κάθε απαλή κρυφή πλεύρα της ώρας. Δεν ξέρω καν που είσαι και ξέρω ταυτόχρονα, τι περιέργο. Απολαμβάνω το ανάποδο ξεκίνημα, είπα, γιατί τώρα είμαι στο τέλος του θέλω. Μισομεθυσμένη και με τα χέρια να μυρίζουν καπνό και λιωμένα λουλούδια. Στο τέλος που μου μίλησε ο διπλός εαυτός μου. "Σπαταλάς χρόνο" μου είπε. Μα ήταν άλλος και δεν τον γνώρισα. Και δεν ήσουν καν εσύ απέναντί μου όπως σε γνώρισα, όπως σε.. Έτσι θέλησα να χαραμίζω τα χέρια μου στους αιώνες στρίβωντας τσιγάρα το ένα μετά το άλλο αντί να κρύψω το πρόσωπο σου στα χέρια μου. Περίεργα τελειώνει η νύχτα, περίεργη εικόνα έχει το τέλος πριν καν το δοκιμάσεις. Από μακριά θυμίζει κίτρινα χαρτάκια κολλημένα με υπενθυμίσεις στο πίσω μέρος του μυαλού μου. με τίτλο "Κλισέ απαγορεύσεις για επιβίωση" και περιεχόμενο του στυλ: μην τον αγαπάς μην τον θες μην τον προστατεύεις μην χάνεις τον έλεγχο μη μη μη. Τέλειωσε η αρχή και βρέθηκα ξανά εδώ. Να χάνω τον έλεγχο. Ίσως όμως να αλλάξει η σειρά του μυαλού μου. Τότε το τέλος θα αρχίσει αλλιώς. Θα πετάξει τα παραμυθένια του υποστρώμματα και θα αναδυθεί νέο αλλά χιλιοπαιγμένο. Και σαν ήρωας στη μέση της άγριας δύσης θα με βάλει να αποχωρήσω με το κεφάλι ψηλά και τους γοφούς μου να λικνίζονται σε αργή κίνηση. Με το χέρι μου να κρατάει ανέμελα το όπλο που με σκότωσε και τα μαλλιά μου να ανεμίζουν με φόντο μια καταστροφή. Και ο θρίαμβος των κλισέ για επιβίωση θα επέλθει δυναμικά. 'Η πάλι ίσως όχι. Το μυαλό δε θα αλλάξει τη σειρά του αλλά θα χορέψει κλακέτες στο ρυθμό του μη-με-λησμονεί που αρωματίζει την καρδιά μου. Και ο έλεγχος θα χαθεί μόλις τα μάτια μου βρούνε πάλι το φεγγάρι στα δικά σου. Και τα χέιλη μου θα σημάνουν το χάος στην καταστροφή ενώ τα δικά σου θα σημάνουν την κατηγορία ξανά..
"Χάνεις τον έλεγχο"
[γιατί σήμερα το βράδυ τυλίγεται σε νότες από Bauhaus και Joy Division. γιατί σήμερα οι αναμνήσεις της βδομάδας δεν είναι αρκετές. γιατί θυμάμαι τι λένε οι φίλοι μου. γιατί οι σκέψεις πνίγονται σε μια κουταλιά νερό και η φαντασία πετάει. Να γιατί. Ξέχασα όμως την ερώτηση για αυτές τις απαντήσεις, όση ώρα έτρεχα για να σωθώ από τις σκέψεις μου.]
16.3.09
Χαμένη στη μέση, κάπου στη μέση. Να σκέφτομαι και η μοναδική εικόνα να είναι ένας κύκλος από ανθρώπους άχρωμους να με κυκλώνει. Να σκέφτομαι και η μοναδική θλίψη να είναι αυτή στο βλέμμα μου. Το συνειδητοποιείς? Δυο χρόνια και μια βδομάδα από χτες σε κάλυψα με τα ρούχα μου. Σήμερα βρήκα τη μπλούζα μου. Δύο χρόνια και μια βδομάδα από χτες. Στο λαιμό της συμπαγής η μυρωδιά από το σπίτι σου. Στα μανίκια κρεμασμένα τα μάτια μου. Γιατί με έβαλες στη μέση, άδικη μοίρα μου? Τα μάτια μου με πετροβολούν με μήλα και γαρύφαλλα και όλα είναι τόσο άχρωμα τόσο μόνα. Γιατί με έριξες για άλλη μια φορά στο λήθαργο? Τα χείλη μου πέτρωσαν στο χαμόγελο που δε σου χάρισα ποτέ και όλα είναι τόσο μόνα τόσο κρύα. Θέλω να τελειώνω με αυτό μια και έξω, δυνατά και γρήγορα. Να τραβήξω απότομα την ταινία που κάλυπτε τα χέρια μου. Να σπάσω τόσο δυνατά τα κόκαλα που μας ένωναν γιατί κάπου διάβασα πως όσο πιο ξεκάθαρο και βαθύ το σπάσιμο τόσο πιο γρήγορα και πιο καλά θα θρέψει η πληγή. Μα πες μου, πώς ξεφλουδίζεις με μαχαίρι τον έρωτα από το δέρμα σου? Σαν πατάτα? Χαμένη στη μέση, κάπου στη μέση. Το μόνο που με εξιλεώνει για τα λόγια μου είναι η σπασμένη αγάπη. Το μόνο που σε εξιλεώνει για τις πράξεις σου είναι ο καθρέφτης που είναι ραγισμένος από αιώνες πριν, από τότε που δεν είχες ό,τι ζητούσες και σαν μικρό ανόητο πεισματάρικο παιδί χτύπαγες τις γροθιές σου για να εξευμενίσεις ένα αύριο μαζί μου. Αλλά σου πήρε τόσο καιρό που σου έμεινα μόνο εγώ σε ένα σήμερα. Στο σήμερα που ανακάλυψα ότι πρώτη φορά έφυγα με απόφαση να μην ξαναδώ τα χέρια μου να στάζουν αίμα, το αίμα μου, να μην ξανακούσω τον ήχο της σύνθλιψης από την καρδιά μου. Τόσο, τόσο μόνη μα έχω αποστηθίσει το μάθημα του πόνου: ο καθένας διδάσκει τον άλλο ό,τι μπορεί. Και από σένα έμαθα αυτό που δεν μπορούσα ποτέ. Τώρα μπορώ να κοιμάμαι μόνη μου. Γιατί άλλος κανείς δεν μπορεί πέρα από μένα να ακούει τον βασανισμένο μου ύπνο. Άλλος κανείς δεν μπορεί να ακούει τους λυγμόυς της αυγής όταν ξυπνάω και αναστενάζω στη σημασία που είχες στο όνειρο. Και πες μου, πως ξεπλένεις τις μουτζούρες της αγάπης από το στήθος σου? Με σαπoύνι, τόσο απλά? Πώς σπας τα πόδια μιας πρόσφατα γεννημένης ελπίδας? Πως κοιτάς ξανά στα μάτια? Πως, πως? Χτυπάω συμφωνίες σε σπασμένα πλήκτρα και λατρεύω το φάλτσο τους σκίρτημα στη νύχτα. Το λατρεύω, με ακούς? Χαμένη στη μέση, κάπου στη μέση.
{{Δυο χρόνια και μια βδομάδα από χτες έψαχνα να βρω τρόπο να σε κρύψω από τη ζωή μου. Σήμερα, ξανά, προσπαθώ το ίδιο. Η ιστορία διδάσκει μόνο στους έξυπνους.
και εγώ είμαι ανόητη....
όχι επειδή δεν έμαθα. Επειδή... ακόμα.}}
http://wyldangl.deviantart.com/art/Broken-Piano-89231511, Broken Piano by~WyldAngl on deviantart.
Κοιμάσαι. Και σε βλέπω από κοντά. Κάνω ησυχία να μην ξυπνήσεις, να μην σε ξυπνήσω. Ρυθμίζω την ανάσα μου με τη δικιά σου για να μην ταράξω τη γαλήνη. Και ποια γαλήνη, μα αφού ροχαλίζεις... Δε με ενοχλεί, κάποτε θα σε σκούνταγα, μα τώρα πια όχι. Βλέπεις, δεν κοιμάμαι μαζί σου. Κάθομαι απλά στην καρέκλα και σε κοιτάζω στο μικρό φως, σε αυτό που πάντα άναβε για να μην φοβάσαι ότι θα έχω φύγει. Από τότε που με θλιμμένα τραγούδια σε κέρασα έρωτα και σου' χα ανοίξει το φως φεύγοντας, θυμάσαι? Ηρέμησε, ηρέμησε, μην θυμάσαι, μην ξυπνάς, κοιμήσου. Θα σε μεθύσω με λάγνες ιστορίες αργότερα. Αργότερα, τότε που θα σε ξυπνήσω και θα χώσω την ιδέα σου από τη μύτη μου για να πάει στα νεφρά μου.. Ναι ναι το ξέρω. Τα νεφρά μου έχουν χαλάσει από τις λοιμώξεις. Δεν αξίζουν μία στην πιάτσα και φυσικά εγώ φταίω, φυσικά, φυσικά. Βλέπεις, δεν πίνω νερό κάθε φορά που σε βλέπω για να μη σε χάσω. Και είσαι εσύ το ποτάμι, η θάλασσα, η βροχή, ο όγκος του νερού μέσα μου. Μα θεοί! Ακόμα κι αν γίνω σουρωτήρι δε μετανιώνω, δε χάνομαι, και ακόμα κι αν λέω οτι θα σε αφήσω χάνομαι χάνομαι χάνομαι γιατί σε κρατάω. Θα σε κρατήσω όμως μέσα μου και θα αναρωτιέμαι ακόμα για την υφή σου που είναι απαλή σαν, σαν, σαν δεν ξέρω τι. Θυμήθηκα' απαλή σαν νανούρισμα. Απαλή όπως... Κοιμάσαι. Και σε βλέπω από κοντά. Ανήσυχο ύπνο κάνεις, σα να διαισθάνεσαι την ηχώ από τις σκέψεις μου να κυλάει στο δωμάτιο. Ρυθμίζω την ανάσα μου να ακολουθεί τη δικιά σου και δαγκώνω τη γλώσσα μου, πληγώνω τη γλώσσα μου, σκοτώνω τη γλώσσα μου. Όχι για να μη φωνάξω, αλλά για να μη σε φιλήσω. Να μη σε φιλήσω όπως σε κοίμησα όταν φώναζες, γλυκά, θλιμμένα, αργά, υπέροχα και στοιχειώσω με λύπες το όνειρο. Κοιμάσαι και χτυπάω στον τοίχο μαζί με την ηχώ, με τραγούδια, ατέλειωτα τραγούδια, απο αυτά που μου αρέσει να γητεύω και να τραβάω από τις ατέλειωτες νότες σου, τους, νότες τους νότες τους, τους., όπως οι μέρες τραβάνε τις ώρες με τις νότες από τους χτύπους ρολογιών..Χτυπάω στα ξυλόφωνα του ήλιου για να τα βρεις έτοιμα πια όταν ξυπνήσεις, εκατόν ένα χρόνια και δυό μέρες από σήμερα. εκατόν μία νότες και δυό τραγούδια από τώρα. Κοιμάσαι και δε θα είμαι εδώ όταν ξυπνήσεις. Θα έχω πεθάνει από τους δέκα τόνους άστοργο αίμα που χάθηκε επειδή δάγκωνα τη γλώσσα μου. Επειδή κρατιόμουν να μη σε φιλήσω. Και το μόνο που θα χει μείνει από μένα θα είναι τα σκονισμένα βήματα μου στα σκαλιά από τον έβδομο όροφο μέχρι το ισόγειο, από το σήμερα μέχρι το αύριο. Αν τα ακολουθήσεις, μάζεψε τις στάχτες μου και ξαναγέννησε με. Μέσα από το μικρό φως και το φόβο ότι δε θα ξαναγυρίσω. Μέσα από τσαλακωμένα χαρτομάντηλα και σταγόνες από αυτό το άστοργο αίμα μου. Εκατόν ένα χρόνια και δυο μέρες από σήμερα. Κάμποσες νότες και τραγούδια μετά.'Οχι όχι ακόμα. Τώρα θα σε βλέπω να κοιμάσαι. Κοιμάσαι..
Είδες το φεγγάρι, αγάπη μου; Πώς μοιάζει αλήθεια απόψε..! Μοιάζει με ήχο. Μοιάζει με τον ήχο της γραφομηχανής όταν τον αγγίζουν τα δάχτυλα μου. Κάπου εκεί, στο όνειρο μιας θλιμμένης ποιήτριας. Είδες το φεγγάρι, αγάπη μου; Aλήθεια, το είδες? Για μια στιγμή νόμιζα ότι σε έβλεπα μέσα του και... Ενιωσα σαν χείμαρρος που τρέχει προς το μέρος σου, και εγώ και τα τρία από τα τέσσερα κομμάτια του κορμιού μου που αποτελούνται από νερό και που ακούνε τη θεά Σελήνη... Τι μαγεία, που όποιος στα αλήθεια τη νιώθει δε μπορεί παρά να σιωπήσει και να μη μιλήσει για αυτήν, τι ομορφιά, που αντικατοπτρίζεται μόνο από τα μάτια και όχι από τα λόγια. Και μη νομίζεις- όποιος στα αλήθεια ζει τη μαγεία αυτή δε μιλάει, δε μιλάει! Εγώ μιλάω αλλά τα λόγια μου είναι για σένα... Είδες το φεγγάρι, είδες το φεγγάρι αγάπη μου? Σαν λιωμένη νύχτα είναι στο κύπελο της νιότης. Σαν απλωμένη περιέργεια, καλυμμένη με πούπουλα αγριόχηνας. Σαν πάθος ανεκτίμητο καλυμμένο με δέρμα και ιδρώτα. Είναι κομμάτι από μικρές προσευχές σε φτερωτά αγγελάκια, είναι εσύ, είναι εγώ, είναι όλοι όσοι γοητεύονται από την τραχιά πλευρά του έρωτα, είναι μια μικρή αναταραχή σε μια νυχτερινή ομαλότητα, είναι το φως, το δάκρυ, το αίμα και μια καρδιά, μια καρδιά, μια καρδιά, μια καρδιά μια καρδιά γεμμάτη από φεγγάρι... Δες το φεγγάρι, δες το, αγάπη μου... Δες πώς μοιάζει αλήθεια απόψε.
Δες πώς μοιάζει η αλήθεια απόψε... Σαν φεγγάρι, αγάπη μου...
Με τι να γλιτώσω τις εικόνες που πνίγουν το μυαλό μου ένα μικρό βαλς από ακορντεόν και κιθάρες να τυλίγει σαλιγκάρια στη βροχή σαλιγκάρια στη βροχή και έναν μικρό απάνθρωπο που βιάζεται να φύγει από τη μέρα Σε αυτή την πόλη πονάει το στομάχι μου Με πεθαίνει και βγάζει από μέσα μου αισθήματα Από την πίεση το άγχος τις δικαιολογίες που ξεστομίζω στον εαυτό μου κι ύστερα διαβάζω κομμάτια από την ψυχή μου Ω, τι ανόητοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι Να χάνουμε σε ένα παιχνίδι μεθοδικά και αδίστακτα κομμάτια από τη ζωή μας όπως αυτό που βρήκα στα μάτια σου και θα στα βγάλω αυτά τα μάτια, να το ξέρεις γιατί τα αγαπώ και θα τα πάρω μαζί μου ή θα τα πετάξω στη βροχή να βρούνε τα σαλιγκάρια να ερωτευτούν και να κυλιστούν στις λάσπες κι ύστερα πάλι από την αρχή . Ξυπνάω και βλέπω εσένα στον καθρέφτη είσαι ο καθρέφτης είσαι εγώ αλλά εγώ ετοιμάζομαι να φύγω γιατί άλλαξα και βγήκα από την κορνίζα μου και τα θέλω όλα ή τίποτα και πάλι ανησυχώ μήπως με αποκοιμίζω με ψέμματα αφού εδώ θα είμαι έστω για λίγο για μια προσπάθεια ή ένα φιλί ή μία δόση έρωτα ακόμα απλού αγνού θανατηφόρου έρωτα, μικρή μου Ιουλιέτα και κουράστηκα, σιχάθηκα, βαρέθηκα Βαρέθηκα να κοιτάζω έξω από τα παράθυρα θα κολλήσω με κερί φτερά στην πλάτη μου κι ας ξέρω το τέλος τουλάχιστον θα με φιλήσει ο Ήλιος στο μέτωπο πριν πέσω κι ας καώ κι ας καώ θα παραδοθώ με τα χέρια ανοιχτά και το στόμα στο σχήμα του φιλιού και θα' χω τη γεύση του αδίστακτου στα χείλια μου απελπισμένη και αδίστακτη χωρίς μέλλον κι όμως.. όμορφη που είναι η ζωή όταν το το χτες είναι το μόνο αύριο και το σήμερα τα πάντα τα πάντα και ό,τι ανόητο να δίνει νόημα στους ουρανούς στους πλανήτες στη ζωή Ω τι ανόητη που είμαι ως άνθρωπος.. "σαλιγκάρια στη βροχή" και "βαλς" και χαμόγελα κλεμμένα απο κλόουν! κλόουν, χα! και τίποτα ακόμη να με γλυτώσει από τις εικόνες στο μυαλό μου θα τρελαθώ θα πετάξω
και θα καώ ας καώ ας καώ...!
πόσο μα πόσο μα πόσο.. όχι δε θα το πω....
25.1.09
Moυ έλειψε το σώμα σου και ήρθα να το πάρω μαζί μου στο όνειρο με όποιον τρόπο εμφανίζεται ο έρωτας πάνω στο δέρμα μου Μου έλειψες και εσύ και περιμένω να έρθεις να με πάρεις μαζί σου μέσα στη νύχτα αλλά δεν μπορώ να περιμένω όχι πια, όχι ποτέ η αναμονή με σκοτώνει πονάει περισσότερο από την ελπίδα και ποτέ μου δεν ήλπιζα Μου έλειψε να τραγουδάω σκοπούς και χαμένα ξόρκια μέσα στη νύχτα προσπαθώντας να γητεύσω το άγνωστο να γοητεύσω εμένα σκοποί της διεκδίκησης που μπαίνουν αναμεσά μας φορτωμένοι με καπνούς από μάγια του παρελθόντος αν μείνεις στο παρελθόν μου αν μείνεις στο παρελθόν μου αν μείνεις στο παρελθόν να ξέρεις ότι σε αγάπησα πολύ.. αν μείνεις αν μείνεις αν μείνεις να ξέρεις...
εδώ δεν χωράνε ψέματα και υποθέσεις μόνο όνειρα φτιαγμένα απο κορμιά και ψηλαφίσεις από αναμνήσεις ευτυχίας ίσως και ατέλειωτα χαμόγελα που δείχνουν αγάπη...
Προχτές οι συνθήκες με έκαναν να αλλάξω χρώμα. Χρώμα σχήμα και υφή. Νιώθω σαν μαρμελάδα φτιαγμένη από μείγμα framboise. Άμαζη και λιώμα. Δε λυπάμαι όμως και εσύ μην ανησυχείς, αγάπη μου. Η κλητική προσφώνηση, βλέπεις παραμένει αλλά η μαρμελάδα είναι που κάποτε θα αλλάξει. Κι αν δεν αλλάξει ( τό' ξερες, αλήθεια;), οι μαρμελάδες είναι που κάνουν τις πιο ωραίες τάρτες. Βλέπεις, όλα, όλοι και όλα βρίσκουν το δρόμο τους.
Με άρωμα γεύση και χρώμα.
Ίσως κάποια στιγμή και σχήμα. Κι ας σε αγαπάνε όσο ποτέ.
(Υ.Γ. Δε νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για το αν αυτά που γράφω είναι αντικειμενικά ή υποκειμενικά αλήθεια ή αν είναι πράγματα που θα πιστεύω όλη μου τη ζωή. Νιώθω την ανάγκη να πω ότι είναι κομμάτια μου για τη στιγμή που τα γράφω, αληθινά όσο το χέρι μου και πιο δυνατά από την ψυχή μου. Κι ας τα ονομάζω φιλοσοφίες της μαρμελάδας. )
Μικρές στιγμές σαν Παραμύθια κυκλώνουν τα σύννεφα του σήμερα μικρές στιγμές από κανέλα και πιπερόριζα και ίσως λίγο μπαχάρι γλυκές και πικάντικες θυμίζουν ένα χέρι μέσα σε ένα άλλο χέρι ένα στόμα σε ένα άλλο στόμα ένα βιβλίο ανοιχτό πάνω στο στήθος ενώ κοιμάσαι γαλήνια εσύ ο οποιοσδήποτε εσύ στη μέρα, μια οποιαδήποτε μέρα που την κυκλώνουν σημερινά και ξεχασμένα Παραμύθια αλλοτινά και συννεφένια πιπερόριζα κανέλα και μπαχάρι σου πρόσφερα για να εξιχνιάσω τις σκέψεις σου μέχρι που τα παραμύθια που έβλεπα και ένιωθα έγιναν κουβάρια από κόκκινο μαλλί που τυλιγόταν γύρω σου για να σε ζεστάνει για να σε καλύψει για να σε γλυκάνει- πνιγμός και ασφυξία όσο οι κόμποι γέμιζαν το σήμερα- τα παραμύθια γίνανε σελίδες ανοιχτές που διάβαζες για να με κοιμίσεις και κάθε ιστορία μέσα στην άλλη ευώδιαζε για να κρύψει το ψέμα της στιγμής της σημερινής της συννεφένιας αυτής που τώρα ψιθυρίζει μέσα από τους καπνούς από κανέλα μπαχάρι και πιπερόριζα πως το κάποτε είναι μια ανάμνηση της "έννοιας σου" και το αύριο μια θλιβερή ίσως όχι αληθινή μα άκρως προσωπική και συναισθηματική διαπίστωση...
Κάποτε μου διάβαζες παραμύθια τώρα απλά μου τα πουλάς...
{{ Ο χρόνος σταματάει όταν μια νυχτοπεταλούδα φιλάει το φεγγάρι. Ανάμεσα στην απόσταση, σε σένα και σε μένα ανάμεσα στην άγνοια μου και στην έννοια σου. Ο χρόνος μου είναι ακόμα σταματημένος. Σε ό,τι δεν είπες και σε ό,τι φαντάζομαι ό,τι δε θα πεις. Στο τίποτα. Σε όλα. Μέχρι να μάθω. }}
Πονάει το πόδι μου Πονάει το πόδι μου Πονάει το πόδι μου και πάλι καλά να λέω που πονάει για να μπορώ να ξεχνάω σε δευτερόλεπτα και σε στιγμές το ότι χτες έσπασες και ράγισες και τσάκισες σε χιλιάδες εκατομμύρια κομματάκια την καρδιά μου. Την σκότωσες την πλήγωσες τη ρήμαξες την κατέστρεψες την άφησες αβοήθητη να πνιγεί.. και πονάει. Γι αυτό, εθελοτυφλώ. Δεν υπάρχω πια. Απλά πονάω δηλαδή.. Πονάει το πόδι μου Πονάει.. Πονάει.. Πονάει...
4.12.08
Θα μαζέψω τα δάκρυα σου στο ποτήρι και θα τα φυλάξω για έναν πιο μεγάλο πόνο γιατί αυτό για μένα θα πει αγάπη Θα φιλήσω τον τοίχο που στήριξες το βλέμμα σου τη νύχτα για να χαιδέψω την αύρα σου γιατί αυτό για μένα θα πει έρωτας Θα φωνάξω το όνομα σου σε έναν λαμπερά συννεφιασμένο ουρανό ξανά και ξανά στον άνεμο για να σε προσέχει γιατί αυτό για μένα θα πει " η έννοια σου"
Και έπειτα θα ντύσω την καρδιά μου με σελίδες από διάσημους έρωτες για να νιώσουν όπως εγώ γιατί πέρα από τα όρια και τα σύνορα και τα εμπόδια που στέλνουμε με λόγια και σαίτες, από μένα για σένα. στη μεγαλύτερη μάχη που έχασα κέρδισα. Και έπειτα θα ντύσω τη μέρα σου με γνωστά εισαγωγικά σοφών και επιστημόνων για να δείξω στον κόσμο πόσοι καθρέφτες μας τυλίγουν και πως καθρέφτες είμαστε όλοι- απλοί και σύνθετοι πομπώδεις αλλά ίδιοι στο πιο μοναχικό μας εγωιστικό εγώ στο πιο συλλογικό μαζί η αλήθεια είναι εδώ παντού και μέσα μας κι ας είναι τυφλή η αλήθεια είναι στην αλήθεια πως ό,τι νιωσαμε ζήσαμε και σώσαμε με κόπο από το μέλλον είμαστε εμείς..
Θα σου δείξω ότι δεν υπάρχει αλήθεια πέρα από τα μάτια σου και τις βλεφαρίδες που αγγίζει η αφή σου και Θα σωπάσω για πάντα αν όταν πάψουν οι ομιλίες αν χωρίς ή με εσένα τα πάντα αποκτήσουν το νόημα του τίποτα του "γιατί απλά έτσι είναι η ζωή..."
Kι όσο μετέχεις στο όνειρο που σε σηκώνει απ΄το κρεβάτι σου το πρωί- χαμογέλα..
2.11.08
" ό,τι πλακώνει τον ήλιο στις μέρες μας ό,τι σαρώνει και κυκλώνει ό,τι σαπίζει μέσα στα μυαλά
κάψε το. πάτα το και διάλυσε το. Μετά από αυτό το αύριο θα είναι σήμερα. Και η πραγματικότητα "
Άλλη μια μέρα πάλι ξημέρωσε και τίποτα δεν δείχνει ότι πέρασε η χτεσινή μόνοι οι ήχοι της ζωής που συνεχίζεται ( κι εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ, έτσι, μακριά σου) ο ήχος από το μάτι που ζεσταίνεται το άρωμα του καφέ η αίσθηση από τα κόκκαλα μου που τρέμουν μα το ανόητο μυαλό εκεί κολλάει βεντουζιασμένο πάνω σε ό,τι έσκισε πέταξε αδίκησε ραμμένο στενά σε ό,τι ένιωσε έζησε έθαψε ξέχασε πώς να στο πω πια που τα λόγια μου χάνουν την αξία τους που παράπονα πικρά γεμίζει ο ήλιος όταν σε αγγίζω... Άλλη μια μέρα πάλι ξημέρωσε και τίποτα δεν μαρτυράει πως είμαι ακόμα στο χτες ( γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ έτσι μακριά σου.. ) τα παράθυρα τραβιούνται από τα σεντόνια τους και ανοίγουν κάπου μακριά τρένα και αυτοκίνητα τραβούν το δρόμο και το ανόητο μυαλό εκεί τραβάει γραμμές από σένα και μένα προς το "εμείς" χωρίς να ξέρει αν τέμνονται ή αν είναι παράλληλες μα και παράλληλες να ήταν ίσως και να μουτζούρωνε τη στραβή πραγματικότητα αυτό δηλαδή που λέμε έρωτα κι όλο μπερδεύομαι που κάνω λάθος και παραδέχομαι που φταίω όπως γεννήθηκα γιατί ξέρω πως το πάθος είναι υπερβολή και η ζωή υπερβολή και το εμείς υπερβολή τόσο απλή όσο και δύσκολη κι ας έρθει όποιος μεγάλος μαθηματικός της ζωής να εξηγήσει τι όμορφη που είναι η υπερβολή όταν σχεδιάζεται σε καμπύλες όταν πίνεται και μεθάει από χαρά και όμως τι άσχημη... όταν γίνεται ανάποδο χαμόγελο και πληγώνει εσένα Άλλη μια μέρα ξημερώνει το βλέπω αν όχι στον ουρανό- στο ρολόι μου και κρατάω λογαριασμό στο σκουριασμένο είδωλο του εαυτού μου αυτό που στέκεται με κατεβασμένο το κεφάλι και τιμωρείται για την ανταρσία και λέει λόγια ασυνάρτητα υπερβολή
υπερβολή να γράφεις να αισθάνεσαι να αγαπάς να ερωτεύεσαι να πληγώνεσαι να ζεις εσύ να ζωγραφίζεις να αγγίζεις να κλαις να αγγίζεις και να κλαις να υπάρχεις να αναπνέεις και να μεθάς να με γεύεσαι να μαγεύεσαι γιατί η μαγεία είναι γεύση να περιμένεις τον πρίγκηπα και να ποθείς τον βάτραχο να ζεις στα παραμύθια εσύ εσύ εσύ να ταιριάζεις λέξεις αταίριαστες να λατρεύεις να χωρίζεις να παίζεις να τραγουδάς να χωράς και να χορεύεις να είμαι εγώ να είσαι εσύ να είμαι εδώ να είσαι εδώ να φιλάς να χαϊδεύεις να κοιμάσαι σε μια ηλιαχτίδα να αποφεύγεις τη χαρά γιατί μεγάλωσες στη θλίψη να είσαι τα πάντα για μένα να γράφω για σένα να μην ξέρω να σου δείξω πόσο και πώς σε αγαπώ να μη νιώθω ότι στο δείχνω ναι υπερβολή να μετανιώνω που χώνω στρείδια και μύδια και κόκκαλα στη φωτιά σου και όμως να το κάνω ξανά να μην ξέρω πως να διορθώσω το ίδιο σφάλμα καλή υπερβολή το πάθος καλή υπερβολή εσύ κακή εγώ υπερβολή ναι υπερβολή ξεχνιέμαι στον παράδεισο και το σκάω από την κόλαση ναι ναι αυτό είναι να φωνάζω συγγνώμη και να μην ξέρω αν λυπάσαι να μην ξέρω αν κοιμάσαι να λιώνω σταγόνα με τη σταγόνα στη σκέψη αυτής της μέρας να κυλιέμαι να γελάω να μην βλέπω άλλους ανθρώπους γύρω μου γιατί πάντα νιώθω μόνη μου και συνήθισα να μου λείπεις να χωρίζω το χρόνο μου σε τεταρτημόρια και πάντα ένα κομμάτι να ξεφεύγει να μονολογώ συγγνώμες και έρωτες σε στίχους τοίχους και ποιήματα γιατί εγώ. εγώ ο εαυτός μου ο μικρός φτωχός εγωκεντρικός και απελπισμένος να ζω ενώ ίσως να μην ζούσα για να είμαι να κατηγορώ πως είμαι η ίδια φτωχή απόλυτη ανυπέρβλητη πικρή υπερβολή και θα μπορούσα να γράφω για πάντα- υπερβολή, μα ναι,
υπερβολή μικρή μου αγάπη, μεγάλη μου αγάπη μέσα σε κύκλους και τετράγωνα και τρίγωνα δε χωράω αυτές τις μέρες τριγυρίζω και ξερνάω την οργή μου, πλακώνομαι με δαίμονες που έχουν το πρόσωπό μου και όλοι λένε " εσύ, εσύ" σε μένα και αυτό το ανόητο μυαλό που με απαρτίζει μένει να ρίχνει δηλητήριο σε στόχους και μένει το έρημο το είδωλο να σπάει τους καθρέφτες που έστησα και να φωνάζει ναι ναι.. υπερβολή υπερβολή μα δεν μπορώ να κοιμηθώ, έτσι, μακριά σου...
Εδώ στην πόλη της Αθήνας είναι διάχυτη μια ατμόσφαιρα μελαγχολίας... Και δεν ξέρω αν το γκρίζοσύννεφο έχει εξαπλωθεί παντού ή απλά με ακολουθεί όπου και αν πάω... Η μόνη παρηγοριά μου είναι πως ο ήλιος που μου έχει κρυφτεί, ίσως να είναι εκεί και να ζεσταίνει εσένα...
